Een extreem dieet volgen, met absurd weinig calorieën, werkt sowieso.

Op korte termijn. 


Maar na verloop van tijd breekt het je ALTIJD zuur op, altijd! Is het niet na 4 weken, is het na 5 weken of na 8 weken als je veel karakter hebt, maar het is op lange termijn altijd een slecht idee. 

Voorbije donderdag vertelde mij vader mij, terwijl ik zijn haar aan het scheren was (dat is voor een andere mail...), dat hij 5kg was afgevallen op zeer korte tijd. Hij was gestopt met koeken eten en snoepen en at veel minder dan normaal. Resultaat? -4,5kg op 6 weken tijd. 


Prima toch?!


Wel, ja en nee. Ja omdat hij nu waarschijnlijk een lager vetpercentage heeft en dus minder vatbaar is voor de zogenaamde welvaartsziektes zoals diabetes type 2 of hartkwalen. 


Nee omdat het wat mij betreft iets te veel gewichtsverlies is op te korte tijd. Vooral omdat hij zelf al aangaf dat hij terug wat meer ging beginnen eten want dat hij zich vaak vermoeid voelde en slap op zijn benen. 


Dat deed me denken aan het feit dat ik nog regelmatig klanten hoor vertellen dat ze een extreem caloriearm voedingsplan aan het volgen zijn, vaak nog in opdracht van een daarvoor opgeleide diëtist. Ik begrijp dat wel, een diëtist wil natuurlijk dat de klant content is, de klant is content wanneer hij/zij vet verliest, dus dan is een extreem laag calorieopname een garantie op succes. 


MAAR, uiteraard is er een maar...


Er bestaat zoiets als METABOLISCHE ADAPTATIE. Ik heb niet heel veel gestudeerd in mijn leven dus ga u absoluut de wetenschappelijke uitleg besparen (en mezelf dus ook wat indekken). Maar simpelweg is metabolische adaptatie het idee dat je lichaam op een efficiëntere manier leert omgaan met energie, wanneer het in een calorietekort verkeert. 


Als je lichaam dus ineens veel minder calorieën binnenkrijgt, minder energie dus, dan gaat het na een tijdje zuiniger omgaan met deze beperkte energie. Op zich niet zo erg, maar wel als je dit niet kan volhouden en na enkele weken beslist om terug meer te beginnen eten. 


En dat moment komt er, geloof me, dat komt er altijd. Bij de ene al wat vroeger dan bij de andere. 


En als je dan opnieuw wat meer calorieën gaat opnemen, terwijl je lichaam heeft geleerd om met minder calorieën om te gaan, dan is de kans groot dat je meer calorieën binnenkrijgt dan dat je er verbruikt. En wie mij al een tijdje volgt, weet dat MEER CALORIEËN IN vs UIT betekent dat je vetmassa bijkomt, andersom is dus ook even goed waar. 


Kortom, extreem laag in calorieën gaan is NOOIT een goed idee, tenzij je voor 1 bepaald moment heel scherp moet staan, zoals een professioneel sporter die onder een bepaald gewicht moet gaan om te mogen deelnemen. Al was dat bij Nina Sterckx op de vorige Olympische Spelen ook geen succes. Of een bodybuilder die een wedstrijd mee doet, maar die zijn mentaal en zelfs fysiek op hun slechtst op het moment net voor ze op het podium staan. 


Wat moet je dan wel doen? 


Ik ga je dezelfde dingen vertellen die ik tegen mijn vader vertelde, bij het afronden van zijn kappersbeurt: 


1. Bouw spiermassa op of ga toch al zeker spierverlies tegen 
=> Hoger calorieverbruik in rust. 

2. Doe kleine aanpassingen aan je voeding om je calorieopname zo slechts lichtjes te verlagen.
=> Veel makkelijker om vol te houden en geen extreme metabolische adaptatie. 

3. Beweeg meer doorheen de dag, ga wandelen, blijf rechtstaan,... 
=> Verhoog je calorieverbruik zonder dat je hierdoor veel honger krijgt. 


Een snelle oplossing is nooit de beste oplossing. Tenzij uw vrouw honger heeft, dan is de snelste oplossing altijd de beste. 


QUOTE VAN DE WEEK

“Most people overestimate what they can do in a day, and underestimate what they can do in a year.” — Bill Gates